Era unha vez EU

Era unha vez nun lugar moi moi próximo (aquí) nun momento moi recente (agora) que unha persoíña (eu) tras catro anos de estudo e prácticas ía chegando ao final desta andaina. Un DSC_1033camiño duro e divertido pero sobre todo cheo de aprendizaxes. E era que se era que esta persoíña era unha muller, unha muller que desfrutaba de escoitar e contar historias porque non existía para ela ningún xeito mellor no mundo de coñecelo, de achegarse ao próximo e viaxar lonxe, de sentir e experimentar, de soñar e ao fin de aprender. E era que se era que esta persoíña no seu camiño atopou uns lentes… uns lentes violetas que puxo sobre os seus ollos de muller e xa nunca máis foi quen de quitar. Este lentes e as ganas de aprender CONTANDO dan lugar a esta proposta que supón chegar ao final dun capítulo, un capítulo que ha de ser chave dos que virán.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s